... รับรู้ความเป็นไปทุกวัน

แม้เป็นคนไม่ผูกพันก็พอใจ....

 

ความพิเศษชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้ ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น
แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น อย่างน้อยคงต้องมีใครบางคน
ที่ทำให้เรารู้สึก "ไม่ธรรมดา" ที่จะนึกถึง
เรียกว่าเป็น "ความพิเศษ" ที่เราจะยกเว้นเอาไว้
จากความปกติทั่วไปของจิตใจ ...

ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา
เราก็ย่อมเลือกให้ความพิเศษกับใครก็ได้
้ที่เราจะไม่ต้องแลกกับความทุกข์อย่าง พิเศษกลับมา
จงให้ "ความพิเศษ" เป็นชีวิตชีวา เป็นแววตาที่แจ่มใส
เป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้
ไม่วิ่งหนี แต่ไม่วิ่งตาม
ไม่หักห้าม แต่ไม่กระโจนใส่
ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว
แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร

..~๐*  คนรักในฝัน  *๐~..

 ถ้าถามว่า อยากได้ คนรักแบบไหน คงจะตอบได้ว่า อยากจะได้ คนรักแบบเพื่อน คนเรานั้นความจริงแล้ว เกิดมาเพื่อหามิตรแท้ ถ้าเราพบใครสักคนที่เป็นมิตรแท้ของเรา เป็นเพื่อนของเราอย่างแท้จริง เป็นคู่ทุกข์ คู่ยาก คู่สุข คู่สม ในทุกเรื่องราวแล้ว ชีวิตนี้ก็คงไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว...

ถ้าอยากจะหาคู่แท้ คู่ชีวิต หาคนที่จะเป็นคู่คิด มิตรคู่กาย อาจจะหาได้ยาก อาจจะต้องใช้เวลานานในการค้นหา อาจจะต้องอดทนรอคอย อาจจะต้องพิสูจน์รักแท้ด้วย กาลเวลา....

รักแท้เกิดขึ้นได้ยาก แต่เมื่อ เกิดขึ้นแล้ว..จะไม่จางไปตามกาลเวลา รักแรกพบอาจจะเปลี่ยนเป็นรักแท้ได้ แต่รักแท้ส่วนใหญ่แล้ว จะ ไม่ใช่รักแรกพบแน่นอน คนเรา ...ต้องการ...ใครสักคน ที่จะอยู่เคียงข้างเรา....

    ใครจะปฏิเสธได้ว่า สิ่งที่เราต้องการมากที่สุด นอกจากคนที่จะมาเป็น พ่อ หรือ แม่ของลูกเราแล้วนั้นจะไม่ต้องการใครสักคน ที่สามารถยืนหยัดเคียงข้างเราในทุกสถานการณ์ ไม่ว่าในยามที่สำเร็จ ... สมหวัง...หรือพ่ายแพ้อย่าง หมดรูป.....

ถ้าคนรักของคุณ .... ถึงแม้จะไม่สนใจ....เอาใจใส่... พูดจาไพเราะเสนาะหู.... ไม่หล่อ เท่ห์ สูงสมาร์ต หรือว่า สวย หุ่นเพรียว.. ดังใจที่คุณต้องการ... แต่ถ้าเขา และเธอ.. สามารถยืนเคียงข้าง คุณได้.. ทุกสถานการณ์.. เป็นมิตรแท้... ที่แท้จริงในชีวิตของคุณ ก็น่าจะเพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ.....

   ความรัก.. เมื่อมีรักก็เสื่อมรักได้... ความหลง.. เมื่อหมดรูป รส กลิ่น สี คุณจะหลงอะไรในตัวคนรักของคุณ... แต่ความเข้าใจ.. ไม่ทอดทิ้งกัน ความเป็นมิตรแท้นี่สิ... ที่ไม่มีวันจะหมดไป....

ปล. ของนายขนมปังเค้าล่ะ อิอิ ชอบๆ

ค ว า ม รั ก นั้ น ต้ อ ง ก า ร เ ว ล า
แรก ๆ ที่มีอาการเหมือนความรัก น่าจะเรียกว่าเป็นความหลงมากกว่า หลง
เพราะอยากได้หัวใจเขา หลงเพราะกลิ่นอารมณ์ยังหอมกรุ่น
แล้วก็ไม่ได้คิดถึงส่วนประกอบอย่างอื่น หมดจากหลง
ถ้ายังรักษาระยะของสัมพันธ์ได้ ก็จะตระหนักถึงความรักตามสมควร จากนั้น
ก็ว่ากันต่อไป บางคู่ลงเอยด้วยการแต่งงาน บางคู่ไปตามทางใครทางมัน
ไม่มีเรื่องใดผิดปกติทั้งสิ้น เพราะล้วนเป็นไปได้หมด 

 ค ว า ม รั ก ต า ม อุ ด ม ค ติ 
คือ การให้และไม่เรียกร้อง แต่ความรักตามปกติ
มักจะเป็นการเรียกร้องและรอรับ แบ่งปันความทุกข์ แบ่งปันความสุข
รักที่มีความเห็นแก่ตัวเป็นฐานมักจะไปไม่รอด
ที่รอดก็อยู่ด้วยกันอย่างฝืดฝืน มีข้อยกเว้นเหมือนกัน
เพราะบางคู่ทะเลาะกันทั้งชีวิต แต่ก็ยังอยู่ด้วยกัน
นี่กระมังที่เรียกว่าเนื้อคู่  

วิ่ ง ห า ค ว า ม รั ก มั ก เ ห นื่ อ ย
เพราะ วิ่งไปนาน ๆ แล้วก็อาจจะไม่รู้ว่า ต้องการอะไรกันแน่
รอคอยความรัก มัก ฝันเก้อ ต่างคนต่างเดินเข้าหากันดีกว่า
ใช้เวลาเรียนรู้กันอย่างเหมาะสม แต่ต้องเข้าใจ และยอมรับให้ได้ว่า
โลกนี้ ไม่มีใครสมบูรณ์แบบไปทั้งหมด เราเองก็ไม่สมบูรณ์
เขาเองก็ไม่สมบูรณ์ เลือกมองแต่ในด้านดี
ด้านที่ไม่ดีก็ให้มองข้ามมันไป หรือหาหนทางเพื่อแก้ไขปรับปรุง

รั ก แ ท้ แ พ้ ใ ก ล้ ชิ ด
แม้จะเชย แต่ก็ยังเป็นจริงและทำให้เกิดปาฏิหารย์ หรือ
เรื่องราวที่ไม่คาดฝันได้มากมาย
ระยะทางกับสถานที่จึงเป็นตัวแปรที่ทำให้รักงอกงามหรือเหี่ยวเฉา
ความรักจะอ่อนแอหรือแข็งแรงวัดได้จากตรงนี้ด้วย พออ่อนแอ
ไม่นานก็พังทลาย ต่างคนต่างเสียใจ หรือใครบางคนเท่านั้นที่เสียใจ
เสียใจได้ แต่อย่า เสียใจเกิน เพราะโลกนี้ยังมีแง่มุมอื่น ๆ อีกมากมาย
มีครอบครัวมีเพื่อน มีการงาน และ สำคัญที่สุดคือ มีตนเอง
อย่าปล่อยให้ความรักที่ล้มเหลวทำลายตนเอง

ค ว า ม รั ก ที่ ดี นำ ท า ง ไ ด้
เป็นทั้งเข็มทิศและแสงสว่างให้กับผู้คน
ขาดความรัก-หัวใจจะแห้งแล้งมักมากในความรัก ชีวิตจะสุข ๆ ทุกข์ ๆ
แต่ทุกข์นั่นแหละที่จะมากที่สุด มีความรัก ควรจะเดินทางสายกลาง
กลางตรงไหน กลางอย่างไร เป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคู่ที่ต้องตกลงกัน

...วันนี้ เราอาจรู้สึกผูกพันต่อสิ่งหนึ่ง จนคิดว่าเราขาดไม่ได้...
แต่เวลาจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป สักวันเราจะรู้ว่า สิ่งที่เรา
ผูกพันในวันนี้ เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เติมชีวิตเรา ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต

...วันหนึ่ง..หากเรามีโอกาสได้เจอสิ่งที่ถูกใจสิ่งใหม่ที่เราคิดว่า
เราพึงใจ..ปรารถนา..ต้องการ..ขาดไม่ได้
เราก็จะเริ่มผูกพันกับสิ่งใหม่ได้ในเวลาไม่นานนัก

...เวลา...จะสอนเราเองว่า ความผูกพันกับสิ่งใดๆในช่วงเวลาหนึ่ง
จะเป็นความสุขในช่วงเวลานั้นๆ อย่าได้ไปยึดติด อย่าได้ไปใช้ชีวิต
ทั้งชีวิตลุ่มหลง คิดเสียว่าเราโชคดีที่มีโอกาสได้ผูกพันกับสิ่งที่เรารัก

...ความผูกพันก็เหมือนกับความรัก หรืออาจจะเป็นผลพวงที่มาจาก
ความรัก หากเรารักใครคนใดคนหนึ่งมาก เราก็จะรู้สึกว่าผูกพันมาก
แต่ความผูกพันที่ว่า ไม่ได้หมายถึงการหยุดตัวเองไว้กับสิ่งนั้นๆ
เพราะคนเราทุกคนย่อมผูกพันกับหลายๆ สิ่ง

...เปรียบเสมือน เรามีแก้วนำอยู่หนึ่งใบ
ในยามเช้า...เราอาจต้องใช้แก้วใบนี้ดื่มนม
พออากาศร้อนหน่อย...เราอาจต้องการน้ำเย็นๆ
บางครั้งที่เราไม่สบาย...เราอาจต้องการน้ำอุ่น

...ใจเราก็เหมือนกับแก้วน้ำ...
ต้องเติมสิ่งต่างๆ ในเวลาที่แตกต่างกัน ตามความเหมาะสม

...หากเราเติมน้ำเย็นลงไปในแก้วน้ำ
แล้วเติมน้ำร้อนลงไปในทันที ในแก้วใบเดียวกัน
แก้วใบนั้น..ก็จะร้าว..เริ่มแตก

...ซึ่งก็เหมือนกับใจเรา...

...ความผูกพันต่อสิ่งหนึ่งสิ่งใดในช่วงเวลาหนึ่งนั้น..ไม่ผิด
ถ้าเราค่อยๆ ปรับใจ..ปรับตัว
ของเราเอง..ให้กลับคืนในเวลาที่ควร
เพราะอย่างน้อยที่สุด..เราก็มีโอกาสได้ผูกพัน
..ซึ่งก็เหมือนเรามีโอกาสได้รักนั่นเอง..